Nederland: 26 maart 2020

Weer naar Nederland gaan voor verlof… Het was dit keer niet zoals het vorige verlof, waar we al maanden van tevoren naar uitkeken. Deze keer probeerden we het steeds voor ons uit te schuiven. We zouden de mensen achterlaten waar we van zijn gaan houden. Onze plek, die ons thuis is geworden in de afgelopen jaren. Onze dochter zou haar beste vriendinnetje, Rachel, achterlaten. Juist nu ze daar de voorbije maanden zo’n fijn contact mee had opgebouwd.  
Verlof. Het voor ons inmiddels vertrouwde thuis, Quevedo, zouden we een aantal maanden verlaten om wat rust te mogen nemen in Nederland. 

De koffers werden ingepakt. En dan denk je altijd weer: Wat zullen we meenemen naar Nederland? Waar hechten we echt waarde aan? Een hele klus. Voor iedereen werd één koffer gevuld. En dan blijven er natuurlijk heel veel waardevolle dingen achter, die je gewoonweg niet mee kunt nemen.
We namen afscheid van de gemeente. Van sommigen echt met gemengde gevoelens. Voor met name degenen waarvoor je in de afgelopen tijd een toevlucht en veilige haven bent geworden in hun instabiele en duistere omgeving is dat moeilijk. Ze moeten het een tijd zonder ons stellen. 
Op het vliegveld van Guayaquil namen we afscheid van onze collega’s. En zo vlogen we met gemengde gevoelens richting Amsterdam. Onwetend van alles wat zou gaan gebeuren. Wie had kunnen vermoeden dat ons ‘thuisland Ecuador op zo’n rigoureuze wijze op slot zou gaan? En dat we voorlopig nu niet terug naar huis zouden kunnen?  
Als snel vernamen we dat ook de mensen in Ecuador niet meer bij elkaar mogen komen als gemeente. Dan komen de vragen: Wie zal er naar hen omzien? Hoe kunnen ze nu als gemeente functioneren? Hoe krijgen deze mensen nu onderwijs uit het Woord?  

Maar de Heere liet zien dat Hij er is. We ontvingen iets wat ons moed gaf. We kregen een foto doorgestuurd van een hermanaOp de foto zagen we een woonkamer gevuld met een groepje vrouwen die bij elkaar waren gekomen om te zingen, te bidden en een preek te lezen en te luisteren. Wat nog het meest bemoedigde, was dat de meeste van deze vrouwen eigenlijk nooit op zondag in de kerk komenEn temidden van hen zat hermana Rosa, een vaste bezoekster van de zondagse dienst. Zij had haar buurvrouwen uitgenodigd en opgewekt om te luisteren met elkaar naar het Woord van de Heere. 

Het werk is niet van ons afhankelijk. Het is de Heere Zelf die doorgaat met Zijn werkJuist ook in deze moeilijke tijden. Waar de afstand zo groot is tussen Nederland en Ecuador. Ja, op dit moment zelfs onoverbrugbaar voor ons als kleine mensjes. Maar de Heere is overal. Zowel hier, in Nederland als in Quevedo. Hij zorgt voor Zijn Kerk.  

Peter en Marije Fris